«Мен кеше болғанды ​​ұмыта алмаймын. 16-шы автобус бағдарында қала тұрғындары айтқандай, қарапайым қирау болған жоқ. Салонға кіріп, ақсақалдың жанына отырдым, ол сексен адам болған еді. Біз екі аялдамадан өтіп, ақсақалмен сөйлесе бастадым.

Шынын айтсам, ол жай ғана сөйлеспеді, бірақ оның жанына құйылғандай көрінді.

– Жалпы, біз, қазақтар – бұл біздің ұлтымызды әлі түсінбеген ұлт. Біз кім екенімізді білмейміз … Мүмкін біз өзімізді асыра бағалағымыз келмейді.

Байтасов пен Сарым арасындағы дау: біз не болуы керек – қазақтар не қазақтар? («Казпресс» шолуы)

Біз қауіп-қатер тікелей біздің елге, біздің жерімізге қауіп төнгенде ғана көтеріледі. Ал басқа уақытта біз өте бейбіт адамдарбыз. Ешкім өз жетістіктерін және қадірін дәлелдеуге тырыспайды. Кім білгісі келсе, ол біздің жанымызға қарауы керек. Содан кейін ол қазақтарды – қарапайым адамдар емес, қойларды бейбітшілікпен мал жайып алғанын біледі.

Мен қазіргі қоғамға қараймын және үрей туды. Сендер ата-бабаларыңның не екенін білмейсіңдер. Егер білсеңіз, бүгінде сіздің сырт келбетіңіз ғана емес, сонымен қатар қазақ тілі де болады. Шетелде сізден:

«Сіз қытайсың?»
Ал қыздар басқа ұлттар санын көбейте алмады. Домбыра сіздің үйіңізде құрметті орыннан түспеген болар еді. Қарлар бастарымен ашылмаған еді. Ақсақалдар өздерінің ұрпақтарына батасын беріп, карточкаларды ойнайды. Ал әжелер олардың жастарына оралуға тырыспайды, олардың кілттерін кесіп тастайды.

Сіздер білесіздер, бұның бәрі – қазақ, біздің дәстүріміз! Мен сіздің санаңды басып алғанын білмеймін, бірақ сіз оянуыңыз қажет.

Сіз ресейліктер емес, өзбектер емессіздер, сіз қазақсыз! Күрделі қазақтар! Мен түсінбеймін, неге мұны білмеймін. Сенің өмірің Батысқа айналды. Бүгін сіз тіпті орыс тілін жоғарғы жағынан да көресіз. Қазақ тілі туралы, тіпті ұялшақ және сөйлесу.

Ия, сіз бұрыннан тамырыңыздан шығып, туған жеріңіздегі барлық қадір-қасиетін жоғалтыңыз. Ал шетелде жүрген қазақтар туралы не деуге болады?

Өз тамырларыңызға оралыңыз! Сіздің болашақ ұрпақтарыңыз үшін бұл міндетті. Қарыздың ауыртпалығы – ауыр жүктеме. Сіз болашақ ұрпаққа ұлттың ар-намысы мен қадір-қасиетін беруге тиіссіз.

Неліктен қазақ жерінде екінші сыныпты адамдар сияқты – Қуат Домбай?

Қай жерде болсаңыз да, кім екеніңізді ешқашан ұмытпаңыз. Парижде, Прагаға, теңізде немесе құрлықта болсын, ұмытпаңыз, сіз қазақ, Ұлы дала балалары!

Жанға күнә жасамаңдар, болашақ ұрпақтарға ата-бабаларыңның өтініштерін жеткізе беріңдер! Әйтпесе, болашақ сені кешірмейді …

П.С: Ақсақал, өз тарихын аяқтаған кезде, шығу үшін жолға шыққанда, мен тек «мала, ата!» Деп айта аламын (ал, атам). Енді менің барлық қазақтардан ақсақалға өз келісімін орындауға уәде бергенді ұнатамын деп ойлаймын. Уәде орындалуы керек.